Ziemia ubijana/rammed earth

image post

Ziemia ubijana w szalunkach (ang. rammed earth, fr. pisé), tradycyjnie używana od XII w. p.n.e., jest już udoskonalona pod wieloma względami. Uzyskania struktur odpowiedniej jakości uzależnione jest od stosowanej ziemi, proporcji składników, ich granulacji i wilgotności.

Mury wznosi się zaczynając od skonstruowania drewnianego bądź stalowego szalunku na stabilnym fundamencie. Bogatą w glinę ziemię o niewielkiej wilgotności układa się partiami         w szalunku, a następnie ubija najczęściej za pomocą ręcznych młotów pneumatycznych.           Po odpowiednim zagęszczeniu układa się następną warstwę, ubija, i tak aż do uformowania ściany pożądanej wysokości.

Ściany po zdjęciu szalunków mają zwykle grubość od 30 do 60 cm. i dobrze sprawdzają się     w ciepłych i suchych klimatach. W chłodniejszych dobrze służą jako wewnętrzna masa termalna, lub po ociepleniu jako ściana zewnętrzna; sama ziemia nie jest niestety dobrą izolacją cieplną. Ziemia ubijana w szalunkach jest popularna w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych   i Francji, zyskuje też uznanie w Nowej Zelandii, jednak nigdzie nie jest tak popularna jak w zachodniej części Australii, gdzie co czwarty dom jest wybudowany w tej technice. Gotowa ściana z ziemi ubijanej w szalunkach daje niezwykłe efekty estetyczne, które są czasem podkreślane poprzez dodawanie specjalnych pigmentów do poszczególnych warstw. Z tego powodu jest też rzadko tynkowana, choć czasem, by zapewnić dodatkową ochronę, lub dopasować się do budynków sąsiednich jest to niezbędne.